Tijdsduur
- 2 aug
- 3 minuten om te lezen
Bloemslapen
Gemengde techniek op doek
Formaat: 70 bij 100 cm
Jaartal: 2026
Hoe lang doe ik over een werk? Vaak is dit moeilijk te beantwoorden. Een werk reist vaak mee in mijn gedachtes. Voor mij geldt dat de denktijd wel tig keer zoveel is als de letterlijke werkzaamheden die ik aan een doek besteed. Zo heb ik bij het doek schiereiland wel 5 versies gemaakt...en steeds was het net niet goed. Eerst was de kleurstelling te felblauw, toen werd het te verhalend. Na steeds te kijken wat weg kon zei een van mijn muzes, die twee vogels moeten weg! Om mij heen zijn twee mensen waarvan ik me erg veel aantrek wat ze zeggen. Hun mening vind ik soms belangrijker dan mijn eigen mening. Van andere meningen trek ik me wel iets aan, maar ze vormen geen uitgangspunt in mijn beslissingen.
Terug naar het schilderij.
Het subtiele verschil tussen de vogels erin laten of ze weghalen is dat de dieren je meer in detail laten denken. Zonder dit, kun je in een keer meer het schilderij in...wordt je er meer door omvat. Tenminste, dat vind ik. Aan de andere kant van het spectrum heb je de pictogram, daar wil ik niet naar toe. ..maar een optelsom kan ook weer een werk ontkrachten. Eenmaal dieren getekend is het wel een dingetje om ze weer weg te halen.....ze zijn onderdeel geworden van verhalen in mijn hoofd maar gelukkig zijn de beestjes ook digitaal geknipt en geplakt op een nieuw kaartje. Helemaal verdwenen zijn ze dus niet. Ook heb ik van het schilderij in oude versie, compleet met de ganzen, een kaartje laten printen.
Het is dus niet goed te zeggen hoelang ik met dit werk bezig ben geweest. Ik heb foto's van schiereilanden bekeken, ganzen bestudeerd, en het mooiste van al... ik liep door dit landschap. Net zoals zoveel mensen, had ik een mooi gesprek over het leven, over verbintenissen en zorgen voor dat wat je lief is. Over keuzes waarbij oude patronen soms losgelaten worden..of waartoe een poging wordt gedaan. Over het gevoel van ruimte wat ook kan zitten in de continuïteit van het leven. Over dat het meest prachtigste zich soms volstrekt en de onverstoorbaarheid van de natuur. Over de geborgenheid en het vertrouwen in een zekere wetmatigheid van natuurlijke processen. Over loslaten. Over bijen die in bloemen slapen.
Het bestuderen van die foto's was ook een hele leuke bezigheid. Wat een prachtig iets waar ik al die jaren zomaar aan voorbij ben gelopen.
Het schilderij is een samenvoegsel van het werk van Friescheveen en Ode aan Stadspark. En dat gevoel neem ik weer mee naar mijn geliefde, wij zijn dat in het huisje. Het landschap, het eiland en het water omvat het leven. En hoewel elk mens uniek is, zijn onze emoties en verhalen dat niet altijd. Dit is juist iets wat we delen en wat zo mooi is.
Elke keer als ik een werk maak wat 'eindelijk' af is valt voor mij alles op zijn plek. Het mag de wereld in, gezien en beleefd worden.
Ben je aan het einde gekomen van dit stukje dan besef je natuurlijk allang dat de vraag: Hoelang doe je over een werk, moeilijk te beantwoorden is en er eigenlijk ook ...helemaal niet toe doet. Laten we het een eclectische werk noemen.
